Column: Narcostad

Zijn ‘Overasseltse toestanden’ met drugscriminaliteit denkbaar in ons brave stadje? O yes, maar die zooi is al een eeuw geleden dermate doorgedrongen in de top van onze bovenwereld, dat niemand het meer ziet.

In 1987 voelde een Gorcumse advocaat zich in de cel van een drugshandelaar zó bedreigd, dat hij een plattegrondje naar buiten smokkelde waarop de vriendin van de crimineel kon zien op welk plekje Buiten de Waterpoort 400 gram amfetamine was begraven. Zoiets als waarvoor Inez Weski als advocaat van Taghi is veroordeeld. Snikkend en stotterend bekende onze mr. voor de rechter, die hem uiterst coulant een maand voorwaardelijk gaf. De advocaat schoor zijn snor af en begon elders een praktijk, die vooral géén strafzaken meer doet.

De toenmalige gemeentepolitie die de zaak op het spoor was gekomen, had het verder overgelaten aan de rijkspolitie. De kwestie was namelijk ‘uiterst delicaat’, want de advocaat was tevens raadslid en dus controleur van de burgemeester annex korpsbeheerder van de gemeentepolitie.

‘t Was ook nog maar twee jaar nadat agenten van de gemeentepolitie ontslagen waren omdat ze tijdens diensttijd gingen relaxen in onze bordelen. Buiten beschouwing daarbij bleven geruchten over betrokkenheid bij drugshandel.

Wegkijken van drugs was al een specialiteit van een vroegere politiecommissaris. Willem van der Marel kon van 1916-1949 dan wel gretig doch onwettig optreden tegen homo’s, drugshandel kwam volgens al zijn jaarverslagen simpelweg niet voor. En dat terwijl zijn collega uit Roosendaal hem een specifieke dealer aanwees: Tonny Poels, drogist annex zelfverklaard apotheker.

Waarom trad Willem niet op? Hij zou wel gek zijn. Zijn baas, burgemeester Gaarlandt, was een ‘morphinist’ die onder de toonbank het spul van Tonny kreeg. En de burgervader was zó verslaafd, dat hij zelfs wegkeek van de hem en Willem donders goed bekende pedofiele praktijken die Tonny er óók nog op nahield.

Ook na het vertrek van Gaarlandt in 1927 bleef de positie van Tonny onaantastbaar. Dat is maar op één manier verklaarbaar: hij had meer klanten uit de elite. Drugsgebruik was toen nog elitair. Welke elite dan? Tonny was, hoewel als ongelikte beer volkomen beneden peil, nota bene voorzitter van De Groote Sociëteit, voor heeren van stand, inclusief Willem, die de club gebruikten voor gezellige vriendjespolitiek, en als opiumhol dus.

Ach náár ja, maar geen bloed toch? O jawel, Tonny verleende Willem een wederdienst bij het toedekken van een moord, uitgevoerd door de Sicherheitsdienst op de baas van een stomerij aan de Schuttersgracht die zomaar dynamiet liet ontploffen aan boord van Duitse schepen die wapens vervoerden naar Franco tijdens de Spaanse Burgeroorlog.

Men leze verder de hoofdstukken ‘Cold case’ en ‘Pedo’s’ in ‘Gitzwart Gorcum’, voor een fractie van de prijs van een gram coke te koop bij De Boekenkist.

René van Dijk