Wat staat daar nou?! - Stop daarmee!

Twee weken geleden schreef ik een column over de uitspraak: ‘Het wordt ons door de strot geduwd.’ Aanleiding was het nieuws dat de acceptatie van homoseksualiteit onder jongeren afneemt. Mijn conclusie was eigenlijk heel simpel: homoseksualiteit wordt ons helemaal niet opgedrongen. Tenminste, dat zie ik nergens. Niet in het straatbeeld, niet op televisie en niet in het dagelijks leven.

Afgelopen week moest ik weer aan die column denken. Dit keer door de reacties onder een bericht over het hijsen van een regenboogvlag. Zoals wel vaker op sociale media nam ik me voor om de reacties eigenlijk niet te lezen. En zoals wel vaker deed ik dat natuurlijk toch. Wat me opviel, was dat veel reacties hetzelfde begonnen. Met zinnen als: “Ik heb niets tegen homo’s.” Of: “Iedereen moet lekker doen wat hij wil.” Dat klinkt best redelijk. Wie wil dat nou niet? Gewoon leven en laten leven. Alleen kwam er daarna bijna altijd een maar. Dat kleine woordje bleek opvallend veel gewicht te hebben. Want na die maar volgden opmerkingen over regenboogvlaggen die weg moesten, aandacht die overdreven zou zijn en homoseksualiteit die mensen inmiddels de strot uit kwam.

Terwijl ik die reacties las, betrapte ik mezelf op een ongemakkelijke gedachte. Want natuurlijk ben ik geen haar beter. Ook ik heb een oordeel over mensen die anders denken dan ik. Sterker nog, deze hele column is gebaseerd op zo’n oordeel. Ik deel mijn mening net zo goed met Jan en alleman als de mensen die reageren onder berichten over regenboogvlaggen. Maar er is wat mij betreft een groot verschil tussen een mening hebben en mensen kleineren. Tussen het oneens zijn en beledigen. Tussen een discussie voeren en discrimineren. Bij het lezen van sommige reacties dacht ik dan ook maar één ding: stop daarmee.

Ik kwam opmerkingen tegen waarin homoseksuelen werden uitgescholden. Ik las dat homo’s terecht zouden worden uitgekotst. In sommige reacties werd zichtbaarheid gelijkgesteld aan aandacht vragen. Mensen schreven doodleuk dat homo’s gewoon wat “normaler” moesten doen. Onder veel van die reacties leek dezelfde boodschap te zitten: je mag best jezelf zijn, zolang niemand het ziet. En toen dacht ik: als dit de reacties zijn onder een bericht over een vlag, dan is die vlag dus blijkbaar hartstikke nodig. Helaas.

Gelukkig las ik ook andere reacties. Reacties van mensen die vertelden hoe belangrijk zichtbaarheid voor hen is geweest. Mensen die uitlegden waarom acceptatie nog steeds niet vanzelfsprekend is. Mensen die zich schaamden voor wat ze onder het bericht voorbij zagen komen. Mensen die simpelweg opkwamen voor een ander.

Misschien is dat uiteindelijk waar het om draait. Niet of je een regenboogvlag mooi vindt. Niet of je iets hebt met homoseksualiteit. Maar of je kunt accepteren dat iemand anders zichzelf is en dus anders is dan jij. Dat lijkt mij eerlijk gezegd niet zo’n ingewikkelde opgave.

Mirjam de Swart