Ode aan… De deadlines

Het is vrijdagochtend. Vanaf 05.00 uur al aan het woelen in mijn bed. Code Oranje blijkt blijkbaar ook van toepassing op de slaapkamer. Herres in de kop en kou op de slaapkamer. Alleen de sneeuw ontbreekt gelukkig. ‘We staan blijkbaar aan!’

6.00 uur en het licht van mijn laptop zorgt dat het resterende beetje Melatonine uit m’n lichaam verdwijnt als sneeuw voor de zon tijdens een zomerse middag in Zuid Afrika. Het zijn juist de deadlines die ervoor zorgen dat het leven in de vijfde versnelling komt. Vol gas rij ik de digitale Gotthardtunnel in met een kop koffie in het ‘middenconsole’. Naar links en rechts kijken heeft geen zin meer. Het licht van mijn laptop moet plaatsmaken voor licht aan het einde van de tunnel.

Engelstalig interview uitwerken voor een internationaal productiebedrijf, die startup helpen met het maken van content voor zijn website die volgende week online moet en diverse social media kanalen beheren van diverse bedrijven. De column schrijven doen we tussen neus en lippen door.

De lokale krant zit met smart te wachten op dat ene artikel dat zsm in de krant moet komen. O ja, k.u.t.! Die twee voetbalverenigingen zitten ook nog te wachten op hun wedstrijdaankondigingen. Vrijwilligerswerk heeft in mijn geval ook zo z’n deadlines. Geen tijd te verspillen dus.

De cruisecontrol gaat aan …

16:45 uur. Met het schuim nog op de bek scheur ik het spreekwoordelijke licht aan het einde van de tunnel tegemoet en zie ik Windows mij een goed weekend wensen. Het licht van mijn laptop dooft langzaam en met een ferme tik klap ik de laptop dicht. Het is mooi geweest!

Van aanmaak van Melatonine is voorlopig nog geen sprake. De euforie van het behalen van alle deadlines wint het van de vermoeidheid. Met een voldaan gevoel plof ik op de bank en terwijl ik met een geoefende hand een fles bier open plop en de eerste druppels gerstenat mijn keel in stromen, druppelen mijn vrouw en kinderen ook het huis binnen. Dat is waar het uiteindelijk echt om draait in het leven. Een gevoel van voldoening daalt op mij neer.

Proost op het leven!

Sören van Rooij