
Mijn Gorinchem: Lente in zicht
7 maart 2023 om 10:58 Column Mijn GorinchemOver 13 dagen begint officieel de lente. Waar ik de eerste zonnestralen normaliter gulzig tot me zou nemen door buiten op het terras in de luwte uit de wind een kop thee te bestellen, was de situatie afgelopen periode tegenovergesteld. Ik lag in bed en was aan het herstellen van een operatie. Ik zat binnen en zag hoe het licht door mijn raam naar binnen viel en mijn woonkamer verlichtte. Hoe die plant in mijn keuken ineens veel groener kleurde en hoe het allemaal ineens zo duidelijk werd.
Planten geven ons zo’n mooi voorbeeld. Ik denk aan hoe ze zo verdomd veerkrachtig zijn. Zelfs als de regen niet komt. Zelfs als ze binnen zijn geplaatst en geen toegang hebben tot het licht. Zelfs als ze uit hun grond worden gehaald vinden ze nog steeds een manier om te groeien. Ze doen het met de situaties waarin ze zich bevinden. Ze wortelen opnieuw in de nieuwe aarde, zelfs nadat ze zijn verplaatst. Ze draaien nog steeds hun gezicht, openen hun bloembladen voor de zon, zelfs als dat betekent dat ze zich over hun pot uitstrekken, zelfs als dat betekent dat ze zijwaarts groeien. Ze groeien nog steeds.
Misschien is dat slechts een gigantische metafoor voor de manier waarop ik me momenteel in deze onzekere fase na mijn operatie bevind. Soms moeten we vallen om te leren hoe we weer omhoog kunnen komen. Soms moeten we verliezen om te jagen op dat wat van waarde is. Soms moeten we afscheid nemen omdat alles vergankelijk is. Soms moeten we de moeilijkheid en de verandering onder ogen zien, zodat we weten hoe mooi de wereld kan zijn, hoe mooi de wereld nog is. Misschien krijgen we soms lessen waarvan we niet wisten dat we ze moesten leren. Misschien is er een reden, of misschien niet, maar na verloop van tijd leren en groeien we. Van die plant die op mijn keukentafel zijn stelen naar de zon draait en groener kleurt wanneer het licht erop valt. Misschien vallen, breken, buigen, veranderen en worden we soms gesnoeid door de levensomstandigheden. Maar misschien, heel misschien, is dat waar we groeien.
Esmay Usmany


















