Ingezonden: Eén letter verschil

Afgelopen zaterdagmiddag op de Gasthuisstraat moest een moeder haar peuter abrupt opzij trekken toen twee jongens op een fatbike met hoge snelheid tussen het winkelend publiek door slalomden. Binnen een paar minuten zag ik hetzelfde nog drie keer gebeuren. Fietsen is hier verboden, maar toch lijkt het alsof niemand zich daar iets van aantrekt.

Hetzelfde geldt voor de vestingwallen. Regelmatig zijn daar fietsers te zien, en niet alleen jongeren. Recent sprak ik twee zestigers erop aan dat ze hier niet mochten fietsen. Ze glimlachten vriendelijk en fietsten verder.

Een samenleving blijft alleen leefbaar wanneer burgers elkaar durven aan te spreken op gedrag dat de gezamenlijke regels ondermijnt. Regels zijn er immers niet om mensen te treiteren, maar om de openbare ruimte veilig en prettig te houden.

Stel dat niet één persoon, maar het hele winkelende publiek consequent zou zeggen: “Weet je dat je hier niet mag fietsen? Verder lopen graag.” Dan wordt het voor overtreders veel normaler om af te stappen dan door te rijden.

Misschien is dat wel de vraag die we onszelf moeten stellen: willen we leven in een samenleving waarin we voortdurend wegkijken, of waarin we met respect verantwoordelijkheid nemen? Het verschil is maar één letter: zijn we laf of hebben we lef?

Toon Geluk