Vanaf de Wal: ISK en de antilobby

Als u de moeite neemt eens met de fiets, of desnoods met de auto de Schelluinsestraat op te rijden, een straat, aan beide zijde omgeven door afzichtelijke, deels vervallen bedrijfspanden, opgetrokken in een tijd dat het uiterlijk van dergelijke gebouwen er niet toe deed, een straat, die ontspringt nabij het stadhuis en doorloopt tot aan de autosloperij, waar autolijken torenhoog zijn opgestapeld, als u die moeite neemt, kijkt u dan eens naar rechts. Even voorbij het autobedrijf A15, aan de rechterzijde, neemt u dan een armzalige, van achterstallig onderhoud vergeven, voormalig kantoorpand waar van wat ooit Willemstein was en thans DeliHome. Men deed en doet daar in hout. Als je het pand bekijkt kun je je voorstellen, dat het verlaten is door de DeliHome-directeuren en ingeruild voor een meer comfortabel onderkomen met zicht op het Stadhuisplein. Het naar de sloop verlangend pand werd echter goed genoeg bevonden voor de huisvesting van Oekraïnse vluchtelingen. Zij wonen hier, zij slapen hier, eten hier, bedrijven de liefde en voeden er hun kinderen op. Voor de ramen hangen lappen, die dienstdoen als gordijnen en op vensterbanken staat wat rommel, waarin de Kringloop geen brood meer zag. Voor de deur van het afbraakpand staat een gammele picknicktafel, waaraan een enkeling zit te roken.

Over deze vorm van huisvesting van door oorlog en bominslagen getraumatiseerde mensen heb ik nooit een politieke haan horen kraaien. Zo ook niet over de leefomstandigheden in het voormalig Belastingkantoor. Daar kraaiden de politieke hanen alleen over de vermeende overlast voor de buurtgenoten maar niet over de woonomstandigheden van de bewoners zelf.

Je zou dus van een min of meer consequent en begrijpelijk politiek bewind mogen verwachten, dat ook het voormalig schoolgebouw, de oude MAVO aan de Lange Slagenstraat, een gebouw waarin tot voor betrekkelijk kort volop les werd gegeven aan leerlingen van het Gomarus en het Camphusianum, een gebouw in een soortgelijke bouwkundige staat als het DeliHome-kantoor, uiterst geschikt zou worden gevonden voor de vluchtelingenkinderen, die nu verspreid over de stad fietsend, hollend en struikelend hun lessen volgen in meerdere verschillende gebouwen. Er was zelfs bijna een miljoen beschikbaar om het gebouw op te knappen en de ISK-schoolleider, laten we zeggen, iemand die er wel verstand van heeft, achtte het gebouw uiterst geschikt voor het beoogde doel. Zij hield een vurig pleidooi.Tegen dovemansoren, zo bleek. Langs de voorspelbare scheidslijnen stemde de raad tegen gebruik van het gebouw voor de Internationale Schakelklas(sen) Met als argument - en hier breekt de klomp - dat deze arme kinderen een beter gebouw verdienen om in een veilige omgeving hun lessen te volgen. Een argument overigens, dat pas gestalte kreeg na hevig protest van de huidige huurders van het gebouw, voornamelijk bestaande uit kunstenaars, muzikanten en kleine ondernemers, waarvoor het gebouw kennelijk wel in voldoende staat is. Een gezelschap, dat, bij nadere beschouwing, opmerkelijk vaak bestaat uit lieden, behorend tot de kennissenkring van een deel van de huidige gemeenteraad. Dit in kennelijke tegenstelling tot de bestuurderen van de Stichting Pandemonium, die in hun poging Schouwburg De Nieuwe Doelen - een gebouw dat in veel betere staat verkeert dan de DeliHome-bouwval - open te houden voor sociaal-culturele voorstellingen.

Kijk, ik gun de huurders, kunstenaars en muzikanten van harte hun onderkomen in de oude MAVO, maar kom dan als politiek niet met dergelijke, doorzichtige, overduidelijke lul-argumenten als hier gehanteerd. Politiek gesproken is Gorinchem een heel klein dorp, waar ons-kent-ons uiterst lonend en profijtelijk is en waar je met het grootste gemak je vertrouwen in het democratisch bestel verliest. Schande!

Jos Huibers

jos.huib@icloud.com