Gerard van Brakel hangt waterzak na 36 jaar aan de wilgen

VUREN - Na 36 seizoenen bergt Gerard van Brakel definitief de waterzak op. De sportverzorger die talloze clubs onder zijn hoede had, kijkt met een goed gevoel terug op zijn loopbaan. Je zou hem de bijnaam 'de fietsende sportmasseur' kunnen meegeven. Of het nu naar Waardenburg, Arkel of Hei- en Boeicop was, de trouwe tweewieler was steevast zijn vervoermiddel. Met zijn afscheid verdwijnt een markante persoonlijkheid van de regionale voetbalvelden.

door Gerard Droog

De jas hangt nog maar ternauwernood aan de kapstok in huize Van Brakel of de eerste drie fotoalbums liggen al op de salontafel. Daarin 36 jaar aan herinneringen, hoogte- en dieptepunten in de rijke carrière van sportverzorger Gerard van Brakel. Twee weken geleden zat hij voor het laatst op de bank tijdens de wedstrijd Asperen en zijn cluppie Vuren. Trots laat hij zijn afscheidscadeau zien dat hij van de Vurense spelersgroep na afloop kreeg aangeboden, een gouden waterzak en een trainingspak met daarop zijn initialen.

Hoewel geboren in Zaltbommel verhuisde hij al vroeg naar Gorinchem waar hij opgroeide 'op West' in de Indische buurt. Daar raakte hij bevriend met de latere tienkamper Bert Vreeswijk. ,,Eigenlijk is Bert degene die me op het idee bracht om iets in de sportverzorging te gaan doen. In mijn jonge jaren voetbalde ik onder meer bij Schelluinen waar ik in de A-junioren nog heb samengespeeld met Jan de Bruijn, de huidige voorzitter. Daarnaast liep ik graag halve marathons, maar was veel geblesseerd. In 1976 opperde Bert om iets te gaan doen in de sportmassage. Zo gezegd zo gedaan en in augustus van dat jaar had ik mijn diploma op zak. Het werd het begin van een prachtige periode die ik nooit had willen missen.''

Gerard van Brakel begon zijn carrière in het seizoen 1976/77 als verzorger bij SC Gorcum, waarvan hij tevens één van de oprichters was, en kwam daarna terecht bij LRC, toen nog uitkomend in de vierde klas. Daarna volgde een lange rij aan verenigingen: WNC, HSSC'61, Arkel, Meerkerk, wederom LRC, Heukelum, MVV'58 en ten slotte Vuren. In de jaren tachtig was hij tevens 10 jaar lang als sportmasseur actief bij de Gorcumse atletiekvereniging Typhoon.

,,Ik had en heb nog steeds geen auto en deed dus alles op de fiets; vanuit Leerdam, waar ik inmiddels woonde'', vervolgt Gerard, ,,Van 1995 tot en met 1999 was ik verzorger van de A1 bij LRC, maar daarnaast ook nog eens bij Heukelum en MVV'58. Op sommige zaterdagen kegde ik dan hele touretappes af", lacht Van Brakel. ,,Tijdens mijn WNC periode, waar ik de laatste jaren ook elftalleider was, begon het wekelijks door weer en wind op en neer fietsen naar Waardenburg me een beetje op te breken. Na een uitstapje naar HSSC'61 wilde ik er een punt achter zetten, maar toen Arkel me vroeg, besloot ik er toch nog een jaartje aan te plakken. Dat werden er, omdat het op Schoonzigt zo gezellig was, toch weer meer.''

Nu Van Brakel de waterzak definitief op. Hij kan terugkijken op een imposante loopbaan die gekenmerkt werd door hoogte- en dieptepunten. ,,Dieptepunten voor mij waren het te vroege overlijden van lange afstand loper Wim van Herwijnen van Typhoon en later ook dat van WNC aanvoerder Jan Bambeek en Arkel speler Harold de Wit, beiden door een bedrijfsongeval. Gelukkig kwamen er ook veel leuke dingen op mijn pad zoals in 2001; toen op mijn verjaardag MVV'58 kampioen werd en ook toen ik op mijn 63ste bij Vuren de 'pupil van de week' was. Een van de meest opvallende zaken die ik tijdens een wedstrijd heb meegemaakt, was in Hei-en Boeicop. Hans van Gameren was daar toen trainer van HSSC'61. Wegens commentaar op de leiding werd de hele bank weggestuurd en zat ik daar moederziel alleen met mijn waterzakje,'' besluit de markante sportverzorger.