Mijn Gorinchem: Veertig

Veertig worden, over minder dan een week. Niets blijft hetzelfde, een besef dat je krijgt naarmate je ouder en ouder wordt. En ondanks dat ik dit weet, vecht ik er soms tegen. Voelt het alsof de dagen en jaren om me heen raasden terwijl ik in het midden stond van alles. Veertig, zo snel?

Er zijn momenten waarop ik naar mezelf kijk en nog steeds dezelfde persoon zie. Maar ik kan niet ontkennen dat ik gegroeid ben. Verder ben. Wijzer ben. Ouder ben. En ergens is dat best lekker. Wijzer worden brengt een zekere rust met zich mee. Een kalmte en duidelijkheid die ik als twintiger en zelfs als dertiger nooit had kunnen bevatten. Wanneer ik in de spiegel kijk, zie ik de sporen van de tijd. De rimpels, de tekenen van ouder worden. Maar in plaats van me ertegen te verzetten, omarm ik het, omdat het sporen zijn markeringen van overleefde stormen en zonovergoten dagen. Ze zijn een deel van mijn verhaal.

Als er iets is wat ik geleerd heb nu ik ouder ben, is het hoe te vertragen, hoe ik stil kan zijn. Het leven te laten gebeuren - voor mij en om mij heen - en te glimlachen, zelfs door stormen. Dat je geen antwoorden in de palm van je hand kunt hebben of ergens op een vel kladpapier kunt schrijven, klaar om uit je zak te worden getrokken en te lezen wanneer het leven van zijn pad lijkt af te wijken. Heb ik geleerd dat wat je weet soms drastisch zal veranderen, dat je jezelf alleen maar zal uitputten om bij te blijven. Proberen te rennen als het alleen de bedoeling is om te lopen en proberen mensen van je te laten houden wanneer ze bedoeld zijn om te worden losgelaten.

Heb ik geleerd mijn ogen te sluiten en de tijd te vertragen, een moment te laten blijven, in plaats van het zo snel in een herinnering te laten verdwijnen. Te genieten van het heden, het zo lang mogelijk vast te houden en niet langer vooruit te kijken naar het volgende avontuur, het volgende, het volgende item op mijn lijst.

Heb ik geleerd om niet te haasten - mijn beslissingen, plannen, dingen of gevoelens die op het hart van iemand anders zijn geschreven. Heb ik geleerd te stoppen met vechten tegen de natuurlijke gang van zaken. Ben ik gestopt met soms zo vurig te zijn wanneer de dingen niet overeenkomen met mijn vooraf geschreven doelen of ambities.

Veertig worden is een mijlpaal, een markering in de stroom van het leven. Een enorm voorecht om ouder te worden. Vier ik veertig. Vier ik ouder worden. Rustig, helder en vol van licht.

Meer lezen?

www.esmayusmany.com