Mijn Gorinchem - Thuishaven

Theater Peeriscoop. Dit is een plek waar lucht zwaarder voelt. Niet van druk, maar van verhalen. Hier fluisteren de muren. Hier nestelen herinneringen zich in de hoekjes, hangen dromen als gordijnen in de lucht. Uren heb ik doorgebracht in dit theater, repeterend, zoekend, twijfelend. Het werd de plek waar ik niet alleen mijn stem, maar ook mijn richting vond.

Ik was acht. Mijn allereerste optreden. Een klein meisje, in een toen nog oude gymzaal. De vloer kraakte, maar ik stond daar stevig, met dromen die groter waren dan mijn schoenen. Het was nog geen theater zoals ik het nu ken, maar ik voelde het al: de magie lag op de loer. Daar, tussen de planken, kroop het in mijn voeten, klom het naar mijn keel en vond het zijn weg naar buiten. Die gymzaal werd mijn startpunt. Theater Peeriscoop werd de plek waar ik durfde te dromen en dat die dromen het podium waard waren. Het was het begin van mijn eigen verhalen, van mijn eigen magie.

Door de jaren heen veranderde niet alleen die gymzaal in een theater, ook ik veranderde. Opnieuw stond ik daar, deze keer als student aan het conservatorium, met een stem die steviger was geworden, maar nog steeds zoekend. Het podium voelde nu niet langer als een speelveld, maar als een thuis. Een plek die mij kende, waar ik mijn kwetsbaarheden durfde te tonen, waar ik mijn stem vond. De plek waar ik werkte aan mijn eerste avondvullende theatervoorstelling, onder de vleugels van Fred Delfgaauw en later nog een tal van producties maakte. Uren repeterend. Peeriscoop was getuige van elke trilling, elke twijfel en elke triomf.

Het was deze plek waar ik leerde dat dromen nooit groot genoeg kunnen zijn. Dat je soms moet vallen om te leren vliegen en dat dit kleine theater in Gorinchem een kompas was voor elke stap die ik in mijn carrière heb gezet. Want dit theater was niet zomaar een gebouw, het is een adem, een hartslag. Het is de plek waar dromen landen en weer de lucht in worden gestuurd. Het is een ruimte waar de ziel van de stad samenkomt, waar verhalen tot leven komen en mensen hun diepste zelf kunnen ontmoeten.

Theater Peeriscoop heeft me geleerd dat dromen kracht nodig hebben, maar ook een plek om te landen. Nu dreigt deze plek te verdwijnen en dat snijdt diep. Een mogelijk verlies van deze plek voelt als het verlies van een deel van mezelf. Want als we de plekken waar we zijn gegroeid niet beschermen, hoe kunnen we dan blijven dromen? Hoe kunnen we dan onze kinderen laten opgroeien met diezelfde magie? Als we dit theater laten verdwijnen, wat zeggen we dan over onszelf? Dat dromen geen plek meer hebben? Dat verhalen niet langer verteld hoeven worden? We hebben cultuur nodig, niet als luxe, maar als noodzaak. Het is de zuurstof die we inademen, de ruimte waar we kunnen spelen, ontdekken en onszelf verliezen om ons daarna weer te vinden.

Dus laten we het behouden, dat kloppende hart. Laten we zorgen dat het blijft slaan, dat de verhalen blijven stromen. Want zonder die plek, zonder theater Peeriscoop, verliezen we niet alleen een bijzonder theater. We verliezen een stukje magie.

Meer lezen: www.esmayusmany.com

Esmay Usmany