Mijn Gorinchem: Terug naar de Oude Hoven

De reünie van mijn middelbare school, de Oude Hoven is in aantocht. Terug naar die gangen die de verhalen van onze eerste keren fluisterden. Gangen die roken naar dromen en verloren momenten, stille getuigen van alles wat we nooit hardop durfden te zeggen. Het waren de muren die ons iedere dag zagen veranderen. De plek waar ik tot over mijn oren verliefd werd op mijn grote jeugdliefde, waar alles draaide om blikken en glimlachen. Waar elke dag draaide om de kans hem even te zien, alleen dát was genoeg. Een tijd waarin we elkaar ellenlange mailtjes schreven, avonden urenlang telefoneerden of eindeloos msn’den en onze onzekerheden en verlangens zich uitrolden. Maar overdag, als ik hem zag nauwelijks iets tegen hem durfde te zeggen. Hoe zou het nu met hem zijn? Zou hij ooit nog terugdenken aan toen?

En dan mijn vriendinnen, die naast me stonden toen ik niet wist wie ik was en me nog probeerde te ontdekken. Samen lachten, droomden, twijfelden en we probeerden alles te begrijpen, van de liefde tot het leven. Het waren die vriendinnen die er waren tijdens die grote en kleine onzekerheden en die er, wonder boven wonder, nog steeds zijn. Onze vriendschappen voelen als de stevige basis die we toen, tussen die gangen, samen legden en die nog altijd in ons doorleeft.

Onze generatie, wij waren het tijdperk van verandering en overgang. We groeiden op met MSN en kregen de eerste Nokia’s, telefoons die in die tijd revolutionair leken. We zaten precies tussen de analoge wereld van onze ouders en de digitale storm die eraan kwam. Opeens zaten we in het Studiehuis en kregen we projectweken en werkstukken waarvoor we uren, nee, nachten achter de computer zaten. Onze computers, enorme bakken die nog op MS-DOS en floppy’s draaiden, maakten plaats voor een nieuwe wereld waarin Microsoft Word en cd roms ons leven veranderden. Hoe voorzichtig we die digitale schatten opsloegen, bang om al ons harde werk te verliezen. Het internet was nieuw en piepte en kraakte zich een weg de huiskamer in, via die ene telefoonlijn, tot grote ergernis van iedereen in huis.

Wat voelde het leven toen anders. De toekomst was groot en vaag, een enorme ruimte vol mogelijkheden die nog niet waren ingevuld. En toch, in dat alles, voelde ik dat er iets was wat me paste, iets wat echt van mij was. Tijdens de jaarlijkse culturele avonden op het podium in schouwburg de Nieuwe Doelen, met mijn hart bonzend en het licht op mijn gezicht, wist ik dat ik daar thuis was. Zingen voelde toen al als een jas die ik nooit meer wilde uittrekken, waarin ik gewoon mezelf kon zijn. Het was daar op het podium, in de schouwburg waar ik ontdekte dat mijn stem iets te zeggen had en dat ik dat aan de wereld wilde laten horen.

Nu keren we tijdens deze reünie terug, niet alleen naar een schoolgebouw, maar naar de fundamenten van wie we zijn geworden. De Oude Hoven heeft ons gevormd, niet alleen door lessen en cijfers, maar door de eerste liefdes, de eerste vrienden, en de eerste dromen. Hoe ver we ook zijn gekomen, een stukje van ons blijft altijd daar. Op die gangen, in die avonden vol hoop en verwondering. Want de basis van wie we zijn, die ligt daar, bij de eerste keren en de kleine momenten die, zoals nu blijkt, misschien wel alles hebben betekend.

Esmay Usmany

Meer lezen?
www.esmayusmany.com