Wat staat daar nou?! Familieproject

Het was zo’n zondag waarop je denkt: laten we iets doen wat we later kunnen navertellen. Dus gingen we naar de Ikea.

Half Nederland had blijkbaar hetzelfde idee. De parkeerplaats bij de Brabantse vestiging van de Zweedse meubelgigant stond bomvol. Na drie rondjes lukte het eindelijk om de auto ergens kwijt te kunnen. De eerste hobbel was genomen.

Maar daar bleef het niet bij. De draaideur draaide traag, de roltrap nog trager, en onze 18-jarige zoon, de aanleiding voor deze beproeving, zuchtte alsof hij al drie bedden had versleten. Manlief onderging het geheel in stilte, met de berusting van iemand die weet dat verzet zinloos is. Zoonlief had namelijk een nieuw bed nodig.

Eenmaal boven aan de roltrap liep hij kordaat door de mensenmassa richting zijn doel. Snuisterijen, kleedjes en serviesgoed werden straal genegeerd. Hij keek nog even kritisch mijn kant op en zei: ,,Mam, we gaan nu niet naar kopjes lopen kijken. Ik wil een bed en dan weer naar huis.” Hoewel hij zich normaal gesproken makkelijk laat afleiden, lukte het hem dit keer om zonder onderbreking bij het beddengedeelte aan te komen.

Binnen vijf minuten was het bed gekozen. Nog geen tien minuten later was ook het matras geregeld. En zo zaten we nog geen half uur later alweer in de auto, op weg naar het externe magazijn om de spullen op te halen. Ook daar bleef de voortvarendheid onverminderd. Zoonlief heeft dat niet van een vreemde: manlief zorgde er al even efficiënt voor dat de pakketten veilig op de aanhangwagen terechtkwamen. Terwijl de Belgen naast ons nog steeds bezig waren met het herindelen van hun kofferbak, reden wij alweer richting Gorinchem.

Thuis begon het echte werk: het bed in elkaar zetten. Met drie man sterk moest dat een eitje zijn. Mijn relatie met manlief heeft al heel wat Ikea-bouwpakketten doorstaan, dus dit bed zou geen uitzondering zijn. Maar dit keer was er een nieuw element: zoonlief ging meehelpen.

Het is grappig om te zien hoe iedereen zijn eigen werkwijze heeft. Ik volg elke stap zo nauwkeurig mogelijk. Manlief bekijkt hoe logisch hij een stap vindt en geeft er zijn eigen draai aan. En zoonlief? Die trekt vooral zijn eigen plan. Toch stond het bed er verrassend snel.

We kijken dan ook tevreden terug op dit familieproject. En zoonlief? Die weet het nu zeker: Ikea is geen uitje, het is een missie. En die missie is: zo snel mogelijk naar huis. Zonder kleedjes, zonder kopjes, en vooral zonder omwegen.

Mirjam de Swart