Mijn Gorinchem: De bakfiets

Hij stond er altijd, onder onze carport. Tegen de muur, half in de zon, half in de schaduw. Onze bakfiets. Niet zomaar een fiets, maar een soort tijdmachine op drie wielen. Daarin heb ik de seizoenen voorbij zien gaan. De zomers vol zand uit het Lingebos. De herfstbladeren die met kleine laarsjes werden meegevoerd. De winters waarin dekentjes tot onder de kin werden opgetrokken en de lentegeuren van de Linge die ons elke keer weer welkom heetten. Soms vol met boodschappen. Soms vol met kinderen. Vaak allebei. En soms leeg, maar dan nog vol van alles wat erin had gezeten. 

Hij droeg meer dan spullen, hij droeg ons. Verjaardagen met ballonnen eraan vastgeknoopt, muziek uit het kleine speakertje. Ik zingend terwijl ik trapte. Ik sluit mijn ogen en zie het nog zo voor me, alsof het gisteren was. Hij, twee jaar oud, een emmertje in zijn hand. Een schepje ernaast en zijn zwembroek alvast aan. Op weg naar het water, waar we uren bleven. Zijn handen in de lucht wanneer we de Lingebrug af zoefden. “Sneller, mama!” en ik dan net deed alsof ik remde, maar eigenlijk nog even doortrapte. Omdat het leven al zo snel gaat. Later zat zij er ook bij. Een baby in de maxicosi, zo klein als een pluisje. Hij ervoor, als een trotse grote broer die gekke gezichten trok om haar te laten lachen. 

Soms bleef ik dan even stilstaan langs het water. Keek naar de gracht, naar de stad die met ons meegroeit. Gorinchem altijd als stille getuige van onze ritjes. In die bakfiets paste alles. Picknickmanden, dromen, verhalen, natte handdoeken en eindeloos veel liefde. ?

En nu is hij verkocht. De bakfiets waar ik de tijd doorheen heb zien gaan. Het voelt alsof ik een hoofdstuk afsluit dat ik nog niet helemaal uit heb. Waar ik moeder in werd en zij groter. Waar ik zó vaak dacht: even nog, nog één ritje. Het voelt gek. Alsof ik niet alleen een fiets verkoop, maar een hoofdstuk. Alsof ik afscheid neem van de tijd waarin ze allebei nog in die bak pasten. Van het getater, de koekjes onderweg, de vragen over alles wat voorbijfietste. 

Er staat nu iemand anders te wachten om ermee op pad te gaan. Een ander gezin, met andere kleine handjes die straks omhoog vliegen als ze de brug af gaan. En ik hoop dat die bakfiets weer nieuwe herinneringen mag dragen, net zo stevig als hij de onze heeft gedragen. Want zo is het met dingen die voorbijgaan. Ze blijven op een andere manier. 

De fiets mag weg zijn maar ergens, tussen de Lingehaven en het Lingebos, rijdt een stukje van ons nog altijd mee.

Esmay Usmany

Meer lezen? www.esmayusmany.com