Mijn Gorinchem: Dankjewel

Ik weet nooit precies wie mijn column leest. Ik zie geen gezichten, geen knikjes, geen handen die een blad omslaan. Ik schrijf in stilte. In mijn eigen tempo, vaak ’s avonds als het huis langzaam uitademt. En dan stuur ik woorden de wereld in, zoals je een brief in een lege straat steekt en hoopt dat iemand hem ooit opent. En tóch gebeurt het. Aan een onbekende tafel in een café. In de supermarkt tussen de paprika’s en de rijst. Op straat, waar onze paden elkaar even kruisen. Een hand op een kar, een blik vol zachtheid en dan dat simpele dankjewel dat groter voelt dan het lijkt.

Daarom wilde ik dit jaar eindigen met precies dat: een dankjewel terug. Voor het lezen. Voor het herkennen of juist het stil meereizen in de verhalen die ik probeer te vangen. En toch, laat ik dat eerlijk zeggen, vond ik de stad ook moeilijk dit jaar. Omdat mijn hart nog half in Indonesië lag. Omdat de heimwee na onze reis van drie maanden soms zo hard aan me trok dat zelfs de mooiste vestingwal niet genoeg was om mijn adem te laten zakken. Ik liep door straten die ik kende, maar mijn lijf bekende een andere lucht. Een andere warmte. Een andere versie van thuis. Misschien is dat wat thuiskomen ook is, jezelf opnieuw in een stad leggen en hopen dat zij je weer vindt. Ik heb gezien hoe Gorinchem tegelijk klein en groots kan zijn.

En ergens daarbinnen loop ik dan rond met een notitieboekje vol halve zinnen en een hart dat soms te vol zit om te dragen. Ik schrijf omdat deze stad me raakt. Omdat jij me raakt, zonder dat je het weet. Wat jij misschien leest als een column van 600 woorden, is voor mij een stukje van een groter gesprek dat ik met Gorinchem voer. En elke keer als iemand me toeknikt, of fluistert dat een tekst iets deed, dan voel ik dat gesprek groeien. En jij lezer, wie je ook bent, maakte het lichter. Dus dit is mijn dank. Voor je ogen op mijn woorden. Voor je tijd, je aandacht, je zachte glimlach in het voorbijgaan. Voor het feit dat je me, zonder dat je me kent, laat voelen dat schrijven zin heeft. Je hebt geen idee. Dus bij deze: mijn dank, breed uitgesproken, als een warme jas over deze laatste weken van het jaar. Dank je dat je er was. Dank je dat je las. Dank je dat je soms even stopte om mij te laten weten dat woorden nog steeds mensen vinden.

Op naar een nieuw jaar vol verhalen, vol ontmoetingen, vol Gorcumse toevalligheden. Ik zal blijven schrijven en jij hopelijk blijven lezen.

Met liefde,

Esmay