Mijn Gorinchem: Opdagen

De start van dit nieuwe jaar vroeg me iets anders dan harder, sneller, beter. Het vroeg me, ben je er? Niet online. Niet in plannen of vooruitdenken. Maar hier. Met je lijf. Met je adem. Met wat deze dag, precies deze, van je vraagt. 

Ik doe niet aan goede voornemens. Maar ik maakte wel een keuze. Dit jaar wil ik fitter worden. Niet omdat het moet, maar omdat ik wil blijven dragen wat ik liefheb. Dus begon ik met een personal trainer. Mijn eerste training was buiten. Op de eerste dag dat er ruim tien centimeter sneeuw lag. In de vrieskou. Buiten bij de Waterpoort. De stad was nog stil, alsof ze haar adem inhield. Mijn spieren wisten niet wat ik van plan was. Mijn hoofd trouwens ook niet. En nee, het was geen heldhaftig moment. Ik stond daar niet omdat ik het leuk vond. Niet omdat ik dapper was. Niet omdat ik iets wilde bewijzen. Ik stond daar omdat ik had besloten te komen. Punt.

Opdagen is geen emotie. Het is een keuze. Terwijl ik naar adem hapte, een rondje om het grasveld rende en daarna meterslange lunges deed door de sneeuw, zag ik haar aan de overkant staan. Een vrouw. Ze keek. En toen begon ze te klappen. Hard. Ritmisch. Alsof ik op een podium stond dat ik zelf niet had uitgekozen. Ik moest lachen. Niet omdat ik me gezien, maar omdat het zo absurd was. Dat ik daar stond. Trainend in de sneeuw. En dat iemand dacht ja, dit verdient applaus. Maar dat applaus ging niet over kracht. Niet over doorzettingsvermogen. Niet over discipline of een strak plan. Het ging over opdagen. Over er zijn terwijl je liever niet wilt. Over blijven staan terwijl alles in je zegt morgen is ook een dag. Over het besluit dat je neemt vóórdat de twijfel je inhaalt. Over komen, ook als je nog niet weet hoe je het volhoudt.

Ik denk dat dit is wat onze stad dit jaar nodig heeft. Geen grote woorden. Geen perfecte antwoorden. Maar mensen die er zijn. Op de stoep. In gesprekken die schuren. Aan tafels waar het ongemakkelijk wordt. In vrijwilligerswerk dat niemand ziet. In het zorgen. In het blijven. Opdagen bij buren die je liever ontwijkt. Opdagen bij verdriet dat geen oplossing heeft. Opdagen in een stad die alleen leeft als wij dat ook doen. Gorinchem vraagt dit jaar geen helden. Geen perfecte plannen. Geen grote beloftes. Het vraagt aanwezigheid. Gewoon staan. Gewoon blijven. Zelfs als niemand klapt. Want dáár, op dat stille punt tussen willen en doen, begint alles.

Esmay Usmany

Meer lezen? www.esmayusmany.com