Column: Groningse toestanden

Je mag hopen dat de raadsleden een stabiele thuissituatie hebben. Geen gebroken fundering, geen scheuren in de gevel waardoor je naar buiten kunt kijken, geen stempels tegen de gevel om instorten te voorkomen.

Aan het eind van de Laagdalemseweg echter is het woongenot van een hoogbejaard echtpaar ver te zoeken. Hun woning is in 1950 gezet door de veehouder annex Vurens raadslid en loco-burgemeester Hermen de Bruijn. Destijds kon die niet bevroeden dat er aardbevingen aankwamen, al was hij als verwoed dammer gewend om ver vooruit te kijken.

Het gebied werd in 1986 geannexeerd door Gorinchem. De laatste vijf jaar ging er bouwverkeer over die weg naar een nieuwbouwwijk en nieuwe boerderij. Dat polderweggetje was berekend op een aslast van 4,8 ton, maar kreeg vrachten te verduren tot 12 ton. Klachten over trillingen veroorzaakten ten stadhuize geen rimpeling.

Een bouwkundige die in september door het echtpaar te hulp was geroepen, schrok zich te pletter. Hij waarschuwde de gemeente, maar werd van het kastje naar de muur gestuurd. Er waren zeker drie afdelingen die naar elkaar wezen. De directie erboven pakte niet de regie. Beloftes om terug te bellen, werden stelselmatig gebroken. Ten einde raad schakelde het echtpaar een advocaat in, die de gemeente aansprakelijk stelde. Die wees dat af en hulde zich verder in stilzwijgen.

Het echtpaar, hoewel gezagsgetrouw opgevoed, voelde zich niet serieus genomen. Namens hen schreef de bouwkundige in april aan de raad dat hij er met zijn verstand niet bijkon, dat de gemeente zo met zijn burgers omging en dat ze met de rug tegen de muur stonden, met alle emotie en schade. Zelfs hadden ze de gemeentelijke site bestudeerd, waar stond dat de gemeente ‘sterk, inspirerend en verbindend’ wil zijn. Nou, van die verbinding hadden ze niets gemerkt, niemand kwam even aan hun keukentafel.

Je mag hopen dat de raadsleden dit met frisse moed gaan helpen oplossen. Brieven aan de raad kan elke burger lezen op de site onder de knop ‘bestuur/gemeenteraad/agenda en stukken’.

René van Dijk