Mijn Gorinchem: Laat het tellen, niet aftellen

Het was een fles wijn die me aan het denken zette. De fles die ik maandenlang elke dag in de keuken voorbijliep. De fles die zo lang was achtergebleven dat hij stof had verzameld. De fles die ik had gekregen na de première van mijn voorstelling, maar die nog steeds ongeopend stond omdat ik het voor een ‘speciaal moment’ wilde bewaren. 

Toen begon ik te denken, waar wacht ik op? 

Even later hielp ik mijn zesjarige zijn adventskalender te openen. Hij weet precies wat er achter het venster zit en dat hij er één elke dag mag openen. Hij weet niet dat hij het heeft gekregen als een manier om de dagen af te tellen om naar een nieuw jaar toe te gaan. 

Terwijl ik toekeek hoe mijn zesjarige zijn gewaardeerde chocola gelukkig ontdekte, dacht ik bij mezelf: ‘Hoe vaak doe ik dit?’ Aftellen. Uren tot het weekend. Op vakantie. Tot verjaardagen. Of zelfs, op een natte, koude maandagochtend, de tijd tussen werk en naar huis gaan. Hoe vaak denk ik op deze manier? Hoe vaak wacht ik gewoon, hier en nu volledig negerend. Hoe verspillend.

Ik wil niet dat mijn kinderen leren dat het leven een constante staat van vooruitkijken is. Ik wil dat zij de rijkdom van elke dag voelen. Ik wil dat ze waarde vinden in het gewone, om te zien dat zelfs op een dag die wordt gekenmerkt door problemen en zorgen, zelfs door verdriet en ongeluk, ze de schoonheid en betekenis nog steeds vinden. Maar bovenal wil ik dat ze élke dag omhelzen, zoals ze nu doen nu ze nog klein zijn. 

Ze leren me dat het niet gaat om het aftellen, maar om de dagen die tellen.

Esmay Usmany