Ode aan … Je moeder

Volgende week is het weer Moederdag. Wederom zo’n dag, die is over komen waaien uit Amerika. Ooit in het leven geroepen in 1914, door een dame uit Philadelphia, genaamd Anna Jarvis. Het idee was om het belang van moeders in de samenleving meer onder de aandacht te brengen. In die tijd een plausibele redenering, maar heden ten dage een, in mijn optiek (net als Vaderdag en Valentijnsdag), achterhaald principe.

“Het is iedere dag Moederdag” is wat je vaak hoort onder stoere mannen van middelbare leeftijd. Onder die laatste categorie schaar ik mijzelf ook. Jong van geest, stoer wanneer het ‘moet’, maar kwetsbaar als een duur koffiekopje dat je uit je handen laat pleuren uit de kast bij je moeder en je daaropvolgend de volle laag krijgt van haar. Mondje dicht en accepteren…

Heel mijn leven ga ik al om met jongens die nu niet echt bekendstaan als family guys. Jongens die al vroeg zelfvoorzienend dachten te zijn en weinig respect hadden voor het gezinsleven. Het bracht ze niet wat ze zochten op dat moment. Moeders staan op dat moment gelijk aan oom agent. Op correcties en wijze lessen zit niemand te wachten als hij jong is. Ieder huisje heeft zo z’n kruisje.

Jaren later volgt meestal pas het respect voor de vrouw die jou als gemiddeld 48cm lange pain in the ass kind, uitgepoept heeft. In goede en slechte tijden is ze achter je blijven staan. Hoe vaak je haar ook vervloekt hebt in je leven. Op latere leeftijd kom je er pas achter…

Het is niet voor niks dat de meeste kids, na een scheiding naar hun moeder gaan. Uitzonderingen daargelaten. Empathisch vermogen is nu eenmaal iets waar je mannen niet echt mee associeert. Zelfs op volwassen leeftijd zijn mannen, nog gevoelig voor die aai over de bol van hun moeder, terwijl ze de boel verkloot hebben. Hoe stoer ze ook denken te zijn.

Als je videobeelden zou hebben van het moment dat jouw moeder jou op de wereld gezet heeft, dan snap je wel wat ik bedoel. Dan besef je dat het iedere dag moederdag is…

Sören van Rooij