Elles Tegelijk: Verenigingsleven

Vorige week stopte de trainer/ hoofd jeugdopleiding van mijn zoon zijn voetbalclub. M’n voetbalpuber was hier nogal door aangeslagen. Ik dacht er in eerste instantie niet zo over na totdat ik een week later na het afscheid in de auto stapte op weg naar huis. Mijn gedachten dwaalden af naar 30 jaar geleden.

Toen ik 9 jaar oud was ging ik handballen bij Achilles en werd ik majorette bij het Showkorps Gorinchem. Omdat ik nogal veel energie heb én fanatiek ben, betekende dat dat ik 7 dagen per week op een van deze verenigingen te vinden was. Heerlijk! Het werd een familie naast mijn eigen familie.

Een jaar later, ik was 10 jaar, gebeurde dat waar je nooit aan durft te denken: mijn moeder kreeg longkanker. Binnen een half jaar kwam ze te overlijden, op 38-jarige leeftijd. Mijn zus en ik waren 12 en 10 jaar oud en zonder moeder.

Gelukkig hadden we een fijne vader en fantastische familie die overbleef, maar toch… niets was meer hetzelfde.

Ons café ‘t Pothuys op de Grote Markt voelde niet meer als mijn thuis. Op school keken de leraren meelevend naar je en overal waar je kwam, merkte je de veranderingen. Ik was dat zielige meisje die haar moeder had verloren.

Behalve op de handbal en majorette.

Als je tijdens de wedstrijd de bal niet ving, ving je de bal niet. Als je je baton tijdens een optreden liet vallen of de pasjes niet meer wist, deed je het fout. Niets meer, niets minder. En dat was fijn. Je wist wat er van je verwacht werd. Het waren twee stabiele factoren binnen een onstabiele situatie. Het vangnet wat ik vond binnen deze verenigingen voelde als een warm bad in deze roerige tijd. Het gaf kaders waarbinnen ik functioneerde en de stabiliteit gaf rust.

Terwijl ik in de auto het liedje ‘Have you ever seen the rain’ van Creedence Clearwater Revival mee aan het neuriën was, kreeg ik een glimlach op mijn mond. Ik dacht aan Ellen K, Diana, Cora en Ellen E. Deze vrouwen waren de stabiele, duidelijke, soms strenge maar vooral liefdevolle stabiele factor binnen ‘mijn’ clubjes. En die wetenschap was op sommige momenten alles wat ik nodig had.

Een (sport)vereniging is niet alleen een tijdverdrijf... het is zoveel meer. En dat gun ik echt iedereen.

En mijn voetbalpuber? Die kreeg toen ik hem zag een extra knuffel omdat ik begreep waarom hij er zo’n last van had.

Columnist Elles Sprenger (39) uit Arkel is voetbalmoeder, mantelzorger én ADHD’er en schrijft regelmatig over haar leven in haar column Elles Tegelijk in De Stad Gorinchem.