Afbeelding
Sonja Bron

Wat staat daar nou?! Pubertaal

28 november 2023 om 09:38 Column Wat staat daar nou?

Communiceren met pubers, het voelt soms alsof je een vreemde taal probeert te ontcijferen zonder het voordeel van een vertaal-app. Reacties zijn schaars en als je er een krijgt, is het vaak niet meer dan een reeks eenlettergrepige woorden. Maar laten we eerlijk zijn, pubers zitten waarschijnlijk net zo min te wachten op onze communicatie als wij op die van hen. Dus daar staan we, in een soort van taalkundige patstelling.

Een nog merkwaardiger hoofdstuk in deze communicatie-saga is het appen met pubers. Onlangs ontving ik weer zo’n cryptisch bericht van mijn zoon. Het was alsof de letters op rantsoen waren. Geen enkel werkwoord eindigde op een ‘n’, en er vlogen afkortingen voorbij waar ik serieus over moest nadenken. Alsof mijn telefoon een geheim genootschap van tieners was binnengedrongen en hun taal probeerde te ontcijferen.
Het begon met een ‘Hoi’. Klinkt simpel, toch? Maar achter die ogenschijnlijk vriendelijke begroeting schuilt een wereld van interpretatie. Is het een normale begroeting of begint hij een diepzinnig betoog over het bestaan? Of volgt er een vraag waar ik vooral niet al te snel ja (of nee) op moet antwoorden? Moet ik ‘Hoi’ beantwoorden met ‘Hoi’ of zijn we hier in een fase beland waarin ‘Hoi’ betekent: "Laat me met rust"?
En dan waren er de werkwoorden. Of beter gezegd, het gebrek eraan. "Ga" werd "g", "ben" werd "b". Alsof mijn zoon plotseling was veranderd in een tekstuele minimalist die vond dat de Nederlandse taal te veel lettergrepen verspilde. Ik probeerde me voor te stellen hoe dit eruit zou zien als we dezelfde tactiek toepasten in gesproken taal: ,,Hoe g met je? Ik b ff vrienden."
Het hoogtepunt van het bericht was een afko die ik nog nooit had gezien: ‘NVM’. Ik staarde er minutenlang naar, alsof het een vergeten inscriptie was in een verloren gewaande taal. Na enig speurwerk op het wereldwijde web ontdekte ik dat het gewoon ‘never mind’ betekende. Oftewel, mijn zoon had een moment van inzicht in het communiceren met zijn moeder en was er achter gekomen dat het allemaal helemaal geen zin had: ,,Ach, laat maar zitten."


Maar laten we eerlijk zijn, deze vorm van communicatie heeft ook zijn charme. Het is een manier waarop pubers zich kunnen onderscheiden van hun ouders. En wij, de ouders, blijven verbijsterd achter, hopend dat er op een dag een app wordt uitgevonden waarmee we rechtstreeks kunnen communiceren met het tienerbrein.

Mirjam de Swart

advertentie
advertentie