Elles Tegelijk: Roze bril

Van de week zat ik heerlijk op het terras op de Grote Markt en bestelde een latte machiato. Op mijn vraag of er twee zakjes suiker bij mochten, kreeg ik de opmerking: ,,Lekker hoor mop. Je kan het makkelijk hebben. Je bent zo magertjes. Wel goed eten hoor!”

Verbouwereerd keek ik de ober na toen hij wegliep om ergens anders de bestelling op te nemen.

Allereerst vind ik dat het gedoogd moet worden om iemand neer te halen als ze je ‘mop’ noemen, maar dat terzijde. Ik was eigenlijk uit het veld geslagen over de opmerking over mijn gewicht en het eten. Hoewel het een uiterst vriendelijke man was overigens.

Hoe goed bedoeld ook, ik heb nog nooit zoveel opmerkingen over mijn figuur gekregen sinds ik afgevallen ben. Nu is er inmiddels nog maar een half mens over, dus snap dat het schakelen is voor heel veel mensen, maar toch… Waarom?

Vroeger was ik ook slank. Heb een slanke bouw. Op het ielige af. Helaas kwamen de gezondheidsproblemen bij mij als jong volwassene uit onverwachte hoek opspelen en veranderden niet alleen mijn leven maar ook mijn figuur drastisch.

Op mijn 21ste had ik al meerdere zware operaties ondergaan, flinke kuren gekregen en volle bak aan de hormonen en prednison. Nou geloof me, het woordje ‘pred’ uit prednison kunnen ze beter weghalen. Een ware hel was het. Niets prettigs aan. Maar goed, ook hier weer… lichaam vernacheld, direct na de zwangerschappen meerdere operaties, hormonen en kuren.

Inmiddels had ik tot 2 jaar geleden formaatje kamerolifant. Eindelijk na ruim 20 jaar ziek zijn, 28 operaties, ontelbare medicijnen en het inmiddels missen van de helft van mijn organen ging het 1,5 jaar geleden ineens een heel stuk beter na nog wat flinke medische ingrepen.

In overleg met de artsen kon ik de helft van mijn medicijnen stoppen, had geen operaties meer nodig en werd elke dag een beetje fitter en gezonder. Ik werd weer mezelf. En ja, dus ook weer slank. Of mager zoals ik de laatste tijd hoor.

Het gekke is dat toen ik dik was - want dat was ik gewoon - niemand er iets van zei. Niemand die vroeg als ik weer een bitterbal in m’n mond stopte of ik dat wel zou doen.

Maar als ik nu een bitterbal weiger - zeer waarschijnlijk omdat ik er al een stuk of 4 achter m’n kiezen heb zitten - vindt men dat er alles over gezegd mag worden. Als ik uitleg dat ik samen met de diëtiste en huisarts er inmiddels alles aan doe om niet onder de 60 kg te komen en dat aankomen moeilijker is dan afvallen, zitten ze me aan te kijken alsof ik gek ben.

Als ik dan ook nog uitleg dat ik mezelf veel mooier vond toen ik wat zwaarder was en graag een kilo of 10 aan zou willen komen, word je helemaal niet meer serieus genomen.

Blijkbaar denken mensen dat als je slank bent, positief bent, je eigen geld verdient en echt geniet van het leven alles je maar aan komt waaien en in je schoot geworpen wordt. Onzin natuurlijk. Ik werk mijn hele leven al kei- en keihard voor alles wat ik heb bereikt en nog wil bereiken. Zowel op lichamelijk, emotioneel als zakelijk gebied. En geloof me, die weg was niet netjes geasfalteerd.

Iedereen vecht een eigen strijd, op zijn eigen manier. En dat iemand niet elke keer loopt te klagen of het benoemt, wil niet zeggen dat het er niet is. 

Laten we gewoon eens wat minder oordelen over elkaar. Accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn. Uiteindelijk kijkt iedereen naar de wereld door zijn eigen bril. En door jouw bril lijk ik misschien mager, maar door de bril van iemand anders lijk ik een vechter en doorzetter die ondanks alles een blij ei is.

Terwijl ik mijn 2e zakje suiker over mijn melkschuim strooi - echt een aanrader overigens - vraag ik me af door welke bril ik kijk. Ik kijk door een roze bril. Veel te positief, geloof in het goede van de mensen, vind de wereld leuk en geniet van lekker eten en veel snoep. Want ja, ook deze magere panlat snoept zichzelf een slag in de rondte en dat maakt het leven in mijn geval een stuk vrolijker.

Wil iemand mijn bril lenen?